IJsbaard

Voor mij was het een aantal jaren geleden nieuw. De ijsbaard. Voor zover ik weet komt het (alleen?) voor in een beukenbos bij nagenoeg windstil weer net onder het vriespunt. De ijsbaard groeit op dood beukenhout.

uit Wikipedia:

IJshaar of haarijs is een zeldzaam natuurlijk verschijnsel waarbij een haarachtige, wollige ijsstructuur ontstaat op dood en nat kernhout, dus niet op de bast, van loofbomen.

IJshaar kan ontstaan als de luchttemperatuur even onder het vriespunt ligt. In het hout komen schimmels voor en bij de stofwisseling van deze schimmels komt onder andere water vrij dat door zeer kleine openingen in het hout (houtstralen) naar buiten wordt geperst. Het naar buiten geperste water bevriest tot een haarachtige structuur. Een hoge luchtvochtigheid is noodzakelijk voor de succesvolle vorming van ijshaar zodat het naar buiten geperste water niet kan verdampen en voor bevriezing beschikbaar blijft. Zolang de schimmels water blijven produceren en de klimatologische omstandigheden gunstig blijven, kan ijshaar aan blijven groeien. Als de luchttemperatuur te laag wordt, daalt de stofwisseling van de schimmels tot zo’n laag niveau dat er onvoldoende water geproduceerd wordt. De schimmel die voorkwam in het hout van alle proeven was de Exidiopsis effusa.[1][2]

IJshaar is zeer teer en smelt na aanraking direct weg. Als ijshaar aan zonlicht wordt blootgesteld, zal het snel sublimeren en verdwijnen. IJshaar is daarom ‘s morgens vroeg of alleen op schaduwrijke plaatsen te vinden.

 

Er ontstaan zeer dunne ijsdraadjes, nog dunnen dan een suikerspin. Het voelt ook heel vreemd aan. Het smelt ogenblikkelijk, het heeft immers nauwelijks massa of warmtecapaciteit. Ook bovenin de bomen is het af en toe te zien.